Toen ik in 1982 voor het eerst naar de dermatoloog ging, kreeg ik direct een hoge dosering hormoonzalven voorgeschreven. Zonder verdere begeleiding ging ik met een tas vol medicatie naar huis. Gelukkig is er inmiddels veel verbeterd.

Als ik aan ‘smeren’ denk, dan denk ik direct aan een ‘work out’. Elke dag weer, twee keer per dag smeren, als ik het tenminste goed wil doen… Het begon allemaal alweer wat jaren geleden. Vanaf mijn geboorte ben ik al bekend met eczeem. Vooral in de knieholten en elleboogplooien. Het werd op mijn dertiende tijdens de puberteit plotseling heel erg. Weet het nog goed: ik was op kamp met een groep meiden van Scouting Hameland in Luxemburg, Wiltz. We sliepen in tenten en moesten ons redden met een primitieve, zelfgebouwde keuken en sanitair. Inmiddels was ik dit wel een beetje gewend, want ik zat immers al een paar jaar bij scouting. Dus dit was voor mij geen probleem.

Direct doorverwezen

We waren nog maar een dag in Luxemburg en mijn huid begon al op te spelen. Ik raakte lichtelijk in paniek, maar probeerde er niet teveel mijn aandacht op te vestigen. Was ver van huis en wilde het probleem niet groter maken dan het was. Bij thuiskomst ben ik met mijn moeder direct naar de huisarts gegaan. Die verwees mij door naar de kinderarts. De kinderarts vond mijn eczeem dermate problematisch dat hij mij direct doorverwees naar de dermatoloog. Ik heb het dan over 1982.

Bij de dermatoloog

De dermatologie stond destijds nog in de kinderschoenen. Tegenwoordig word je opgevangen door een verpleegkundige en krijg je als patiënt alle aandacht die je op zo’n moment nodig hebt. Op dat moment had ik te maken met een vrij autoritaire en wat kille man, de dermatoloog, in een klein ziekenhuis in Doetinchem. Er was géén tijd voor mij en hij stelde mij ook niet op mijn gemak. Hij keek even naar een plek op mijn huid en schreef direct een hoge dosering hormoonzalven voor. Er was een assistente, maar zij was er niet voor mij. Zij zorgde ervoor dat het spreekuur goed verliep. Verder was er ook geen verpleging te bekennen.

Begeleiding bij medicijngebruik

Met een tas vol medicatie ging ik naar huis en moest mij maar zien te redden. In vergelijking met hoe de zorg op dit moment is geregeld, voelde ik mij destijds erg alleen met mijn probleem. De medicatie van toen is ook niet vergelijkbaar met wat ik nu krijg voorgeschreven. Ik word momenteel goed begeleid in mijn medicijngebruik en ik kan met vragen altijd terecht bij een verpleegkundige. Dat was toen wel anders. Ik gebruikte drie keer per dag hormoonzalf en smeerde deze dik op de plekken waar ik eczeem had. Ik nam de medicatie ook mee naar school, want mijn vriendinnen mochten niet zien dat ik last van eczeem had. Op een gegeven moment kon ik het natuurlijk niet meer verbergen.

Ziek van de medicatie

De problemen rondom mijn huid werden door de wijze van ‘smeren’ niet minder, maar steeds erger. Mijn bezoekjes aan de dermatoloog werden ook steeds regelmatiger. Met het gevolg dat ik op mijn achttiende erg ziek werd van deze medicatie. Mijn hele lichaam was gezwollen, met name mijn gezicht. En mijn lichaam was volledig ontstoken. Op dat moment werkte ik in de verpleging. Ik ging die bewuste morgen naar het werk en voelde mij al niet zo goed. Ik deed mijn uniform aan en voelde iets vochtigs ‘lopen’ richting mijn nek. Dit was wondvocht. Ik vertrouwde het niet en ben naar mijn leidinggevende gegaan. Hij zag aan mij dat het volledig mis was en stuurde mij naar huis.

Andere baan

Mijn lymfeklieren waren zo vergiftigd door het overmatig medicijngebruik dat ze hun werk niet meer fatsoenlijk konden doen. Vandaar ook mijn gezwollen lichaam. Ik ben dat jaar erg ziek geweest en tien kilo afgevallen. Het werk in de verpleging heb ik vaarwel moeten zeggen. Ben er overigens ook voor afgekeurd. Heb toen maar voor een maatschappelijke functie gekozen en ben gaan studeren aan de hogeschool in Den Bosch: maatschappelijk werk en dienstverlening. Helaas heeft het zo moeten zijn, maar ik ben inmiddels blij met mijn huidige beroep. Past toch meer bij mij.

GZNL.GZ.18.10.0258a(1)b